Formule 1 nieuws
Special: Je eerste Grand Prix-zege
07 augustus 2008In Hongarije won Heikki Kovalainen in zijn 28ste poging zijn eerste Grand Prix. De Fin kreeg de zege weliswaar in de schoot geworpen, maar dat maakt niets uit; je eerste zege is altijd bijzonder. Heikki is de honderdste coureur in de historie van de Formule 1 die een Grand Prix heeft weten te winnen. Al die honderd coureurs wonnen hun eerste race op een verschillende manier en vierden het op geheel eigen wijze. We gaan ze natuurlijk niet allemaal langs, maar vandaag in de special: Je eerste Grand Prix-zege.
Het is een beslissend moment in de loopbaan van een Formule 1-coureur. De eerste overwinning. Coureurs dromen ervan als ze in de lagere klasses rijden en op het moment dat ze hun carrière op het hoogste niveau beginnen. Een eerste overwinning zou wonderen doen voor het zelfvertrouwen van een coureur en het zou een ander mens van hem maken. Je eerste zege toont aan dat je kan winnen, dat je het verschil kan maken. En dat beseft een coureur zich allemaal als hij voor het eerst de hoogste trede op het podium mag beklimmen.
 |
| Alonso wint zijn eerste race |
Een eerste zege kan op verschillende manieren tot stand komen. Er zijn coureurs die al vanaf hun eerste meters in een Formule 1-wagen een soort 'belofte' met zich meedragen. Mannen als Michael Schumacher, bijvoorbeeld. Schumi stapte in een Formule 1-wagen en was gelijk bloedsnel. Zijn eerste zege was slechts een kwestie van tijd en een jaar na zijn debuut loste hij zijn belofte in. Kimi Raikkonen was ook zo'n coureur. Als een komeet naar de Formule 1 en winnen zodra hij een auto had die dat kon. Fernando Alonso deed dat ook. En de overwinningen van die drie mannen kwamen niet door geluk tot stand, maar door talent. Schumacher benutte de wisselende weersomstandigheden zoals alleen hij en een paar anderen dat konden, en Raikkonen en Alonso reden gewoon op een droge baan het hele veld aan flarden. Lewis Hamilton valt ook onder die laatste categorie.
 |
| Button wint in Hongarije |
Een eerste overwinning kan ook heel lang op zich laten wachten. Rubens Barrichello, Mika Hakkinen en Jenson Button zijn daar goede voorbeelden van. Barrichello moest zeven jaar wachten op zijn eerste zege, Hakkinen en Button zes jaar. Barrichello won zijn eerste race dankzij een 'alles of niets'-beslissing in verraderlijk weer, Hakkinen won dankzij een combinatie van teamorders en 'pay-back' en Jenson Button raasde vanaf plaats veertien naar zijn enige zege op een opdrogende baan.
 |
|
Dan zijn er nog die beloftes die weliswaar wonnen, maar nooit echt veel verder kwamen. Jean Alesi is daarvan de bekendste. De Fransman werd al vanaf het begin van zijn Formule 1-loopbaan bejubeld als een toekomstig kampioen, maar won na zes jaar proberen pas zijn eerste race. Het zou de eerste van vele worden, maar uiteindelijk bleef het bij die ene overwinning. Giancarlo Fisichella was ook zo'n belofte. Hij won drie races, maar bleef altijd achter de feiten aanlopen. De eerste zege van de Italiaan kwam trouwens vanachter de groene tafel, niet bepaald de mooiste van allemaal.
 |
|
Het vieren van je eerste overwinning kan ook op verschillende manieren. Eigenlijk zijn er drie categorieën waarin je de vieringen kunt onderverdelen. Huilen van blijdschap, alleen maar blijdschap en Kimi's manier. Het huilen van blijdschap zie je niet zo vaak, maar is de meest pure vorm van emotie die er op het podium getoond kan worden. Coureurs realiseren zich dat het na zoveel jaar knokken en ploeteren eindelijk gelukt is en op het moment dat ze terugdenken aan al die ontberingen, wordt het ze te veel. Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Rubens Barrichello, die op het podium terugdacht aan Ayrton Senna en het moment dat zijn vader ooit het huis moest verkopen om de jonge Rubens verder te kunnen helpen in de autosport. Nooit eerder stond er iemand zo oprecht en openlijk te huilen op het ereschavot. Mika Hakkinen liet ook een traan toen hij in Jerez voor het eerst won en Jean Alesi verklaarde later dat hij in de laatste ronden van zijn winnende race niets meer zag, omdat zijn tranen bij het aanremmen steeds tegen het vizier aanspatten.
 |
|
Niet alle coureurs zijn zo emotioneel bij hun eerste zege, maar dat neemt niet weg dat de blijdschap er vanaf spat. Michael Schumacher keek in Spa '92 meerdere malen naar de hemel en leek niet te kunnen geloven dat hij daar stond. Fernando Alonso was de zelfverzekerdheid zelve toen hij in Hongarije '03 met het vingertje imhoog onder het zwart-wit geblokt ging. Jenson Button was door het dolle heen en toen Giancarlo Fisichella voor het eerst écht als winnaar het podium op mocht, leek er vooral een soort gerechtigheidsgevoel in zijn aderen te zitten. Zie je wel. Ik kan het. Lewis Hamilton wist ook amper waar hij het zoeken moest van blijdschap toen hij in Canada won, maar het huilen liet hij gek genoeg aan Ron Dennis over.
 |
|
Tenslotte is er nog de Kimi-manier van het vieren van je eerste zege. Vergelijk het met de Bavaria-commercial tijdens het afgelopen EK. Een hele serie ingewikkelde doelpunten en vervolgens de droge knal van Arie Haan. Zo. Doelpunt. Zo stond Kimi in Maleisië '03 op het podium. Zo. Gewonnen. En zo viert hij elke overwinning en zelfs zijn wereldtitel. Zo. Kampioen. Het blijft een uniek figuur...
Meer nieuws
Homepage
Barcelona